Δευτέρα, 19 Ιουλίου 2010

"Και τώρα τι;"


"Δεν ξέρω αν θα έπρεπε να πω και εγώ κάτι. Νοιώθω ότι ο καλύτερος φόρος τιμής θα ήταν η σιωπή. Η σιωπή που είναι χρόνος για να σκεφτείς, να σκεφτώ, να σκεφτούμε όλοι μας πριν αποχαιρετήσουμε τον κ. Γκιόλια, εκφράζοντας τη συμπαράσταση και τα συλλυπητήρια μας στην οικογένεια του και όλους τους δικούς του ανθρώπους.

Με συγχωρείτε, που δεν τον ήξερα, που δεν με απασχολεί αν τελικά ήταν ή δεν ήταν ο ιδρυτής/υπεύθυνος κ.τ.λ. του «τρωκτικού». Όταν ένας ...νέος άνθρωπος εκτελείται εν ψυχρώ, μαφιόζικα με τρόπου που θυμίζει τον τρόπο, που οι μαφιόζοι καθάριζαν για προειδοποίηση τους εισαγγελείς τον 1 πίσω από τον άλλον στην Ιταλία «προς γνώση και συμμόρφωση»… πολλά δεν πάνε καλά σε αυτόν τον τόπο… και δεν είναι μόνο ο οικονομικός τομέας (που αποτελεί απλά την αποτίμηση μιας πιο βαθιάς διαφθοράς συνειδήσεων και αρχών, που αγκαλιάζει του πάντες).

Όλο το απόγευμα διαπληκτίζομαι με τον πατέρα μου. Εκφραστής μιας άλλης γενιάς, αγνοώντας ακόμα και τα βασικά για το διαδίκτυο, προσπαθεί να με πείσει ότι δημοκρατία σημαίνει να υπογράφει κάποιος την άποψή του με τα πραγματικά του στοιχεία. Εγώ από την άλλη στο αντίποδα (blogger 5ετίας… έχοντας ζήσει το monitor στην γένεση του, τους πρώτους «διάσημους» bloggers που επέλεξαν να δείξουν το πρόσωπο πίσω από τις αναρτήσεις εκδίδοντας βιβλία και όχι μόνο… και την γένεση αργότερα του «τρωκτικού» ) να προσπαθώ να τον πείσω ότι επί της ουσίας μιλάμε για ένÎ! ± πολιτικό θέμα, όπως πολιτικό είναι κάθε θέμα που καθορίζει τις ελευθερίες, το νόμιμο και κατ’ επέκταση «ηθικό» της παραπαίουσας κοινωνίας μας.
Πριν ακόμα συμβούν όλα αυτά, διάβαζα ότι ο επόμενος πόλεμος θα ήταν για τις ελευθερίες που παρέχει το internet. The last frontier. Μου φαινόταν παράλογο. Έλεγα εμείς δεν ζούμε σε φασιστικές, αστυνομοκρατούμενες κοινωνίες. Ο καθένας έχει το δικαίωμα της έκφρασης της άποψής του και το δικαίωμα να έχει 1 δικό του προσωπικό χώρο να την εκφράσει. Χωρίς λίβελους εναντίον τρίτων, χωρίς απειλές. Η προσωπική άποψη… ελεύθερη ακόμα και από το πρόσωπο (ή τουλάχιστον από το τμήμα του προσώπου που μπορεί να καταχωρήσει η γραφειοκρατία).

Πριν αρκετούς μήνες (…αρκετούς για να ξεχάσουμε από ό,τι φαίνεται) δολοφονήθηκε ο Αλ. Γρηγορόπουλος. Πέρα από το «τροκτικό» ελάχιστες αναφορές έγιναν σε Μ.Μ.Ε. για την πορεία της δίκης. Η πολιτεία βιάζεται να προσπεράσει και η κοινωνία μετά τις σιωπηλές ογκώδεις διαμαρτυρίες φάνηκε αδύναμη να αρθρώσει λόγο ουσίας με κύριους εκπροσώπους τους πνευματικούς ανθρώπους για την πραγματικότητα που πλέον αλλάζει ερήμην της.

Όσο περνάει ο καιρός, συνειδητοποιώ ότι αυτό επιδιώκουν οι «πάνω», οι «δίπλα»… κάποιες φορές αυτό επιτάσσει ο «μέσα» μας για την επιβίωση, την ευκολία μας…. Την σιωπή μας. Την σιωπή σε μια ζωή με περιορισμό των ελευθεριών στο όνομα της καταπολέμισης της τρομοκρατίας μπροστά και πίσω από οθόνες.
Ακόμα λίγος χρόνος σιωπής λοιπόν για έναν άνθρωπο που έφυγε άδικα… και που πιθανόν να μην μάθουμε ποτέ «γιατί» και «ποιοι». Ακόμα λίγος χρόνος σιωπής για τους εκατοντάδες bloggers που νοιώθουν ότι δέχτηκαν ένα άνανδρο χτύπημα….

Και στο τελευταίο «αντίο» εύχομαι να ξεκινήσει επιτέλους ένας διάλογος ουσίας και έρευνας… για να μην ξεχάσουμε, να μην σιωπούμε, να μην προσπερνάμε. Ίσως τότε να έχουμε κρατήσει κάτι από την αλήθεια του. Ίσως η θυσία τότε να μην είναι το τέλος αλλά η αρχή για τον αγώνα για όσα πρέσβευε και του στοίχησαν τη ζωή….

Ίσως τότε να μην νοιώθω και εγώ ότι η σιωπή είναι η μόνη αντίδραση…

Καλό ταξίδι….
Θα μας λείψεις, όπως μας λείπουν καθημερινά άνθρωποι σαν εσένα καθώς προσπερνάμε ο ένας τον άλλον, σκύβοντας το κεφάλι, ό,τι και αν συμβαίνει δίπλα μας.

Θερμά συλλυπητήρια… σε όλους εκείνους που άφησες πίσω να παλέψουν και για σένα.

Και τώρα πάλι σιωπή με κεφάλι σκυφτό καθώς κάποιους από εσάς αύριο θα σας προσπεράσω στο δρόμο, στο φανάρι, στο supermarket, στη δουλειά…. χωρίς να σχολιάσω ξανά, χωρίς να σας κοιτάξω στα μάτια…."

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ
Share on Facebook